Sinds een aantal jaren maakt Marian Smit als enige kunstenaar in Nederland rubberlatex schilderijen. Latex doet haar aan de huid van de mens denken. Het is dan ook niet verwonderlijk dat op de latexwerken vaak naakte lichamen voorkomen. Als Marian Smit aan een werk begint, maakt zij een tekening in een groot kleitablet waarvan de oppervlaktestructuur even beeldbepalend is als de tekening. Vervolgens giet zij er de vloeibare rubberlatex over. Na het drogen trekt ze de rubber van de klei, waarmee ze als het ware een negatief print creëert. Deze bewerkt ze vervolgens met een mengsel van pigmenten in vernis en terpentine om de oppervlakte structuur te accentueren. De pure pigmenten en het gehavende oppervlak geven een frescoachtige indruk. Het authentieke karakter wordt versterkt door het ambachtelijke en niet helemaal te controleren rubberlatex.